Testosteron voor vrouwen
Uit de studie "Testosteron voor vrouwen" Meestal zien we anabole en androgene hormonen alleen in het negatieve licht van een dopingaffaire of in de context van misbruik van deze stoffen door sporters. Helaas besteden veel artsen nog steeds niet genoeg aandacht aan deze hormonen, of gebruiken ze zelfs niet in gevallen waarin dat gepast zou zijn. Onlangs kwam ik op een medische server een interessant onderzoek tegen over testosteron en het vrouwelijk lichaam, gepubliceerd door Dr. Karlis Ullis en Josh Shackman. Het is een studie die kijkt naar het gebruik van hormonen bij postmenopauzale behandeling en bij de behandeling van bepaalde hormonale problemen. Deze casestudie laat zien hoe deze stoffen kunnen helpen als ze onder medisch toezicht als medicatie worden gebruikt.
Daarin presenteert Dr. Ullis het geval van een patiënte van eind twintig die een schijnbaar triviaal gewichtsverliesprobleem had. Haar probleem leek moeilijk op te lossen - ze deed dagelijks aan lichaamsbeweging, haar programma bestaande uit aerobics en krachttraining was uitgebalanceerd, haar dieet rationeel. Alles was goed in dit opzicht, volgens Ullis. De vrouw gebruikte een combinatie van efedrine en cafeïne (dit onderzoek dateert uit de tijd dat efedrine en cafeïne in de VS goedgekeurde ingrediënten waren in vetverbranders) en nam ook medicijnen om af te vallen. Maar niets hielp. Haar hormoonanalyse toonde geen aanwijzingen voor een lage schildklier of andere problemen - totdat Dr. Ullis zich concentreerde op haar testosteronspiegel. Het was de enige die extreem laag was. Dr. Ullis stelde vast dat dit de ware oorzaak van haar problemen was.
Dr. Ullis wijst erop dat de relatie tussen testosteron en weinig vet + meer spiermassa bij sporters al bekend is, maar dat deze kennis in de geneeskunde vaak ontbreekt en dat anabole hormonen helemaal niet worden gebruikt, zelfs niet bij klinische behandelingen waarbij ze zouden kunnen helpen. Vooral in de menopauze neemt de productie van alle hormonen af, inclusief testosteron, waarvan de productie zelfs helemaal kan stoppen. Veel vrouwen in de menopauze krijgen tegenwoordig al routinematig hormonen zoals oestrogeen en progestageen toegediend, maar niemand heeft zich nog gericht op het geven van testosteron. Door de hoge niveaus van kunstmatig toegediend oestrogeen en progesteron en de afwezigheid van testosteron kunnen postmenopauzale vrouwen nauwelijks lichaamsvet kwijtraken en verandert de samenstelling van het hele lichaam op een ongezonde manier.
Dr. Ullis vraagt zich af waarom de toediening van testosteron aan vrouwen zoveel controverse veroorzaakt, terwijl oestrogeen, dat veel gebruikt wordt door boeren om het gewicht van vee te verhogen, routinematig wordt gegeven aan vrouwen in de menopauze, van wie het risico op overgewicht toeneemt met de leeftijd? Veel artsen verwijzen naar een onderzoek uit 1997 waarbij vrouwen die oestrogeen kregen minder in gewicht toenamen dan vrouwen die geen hormoon kregen. Ullis wijst er echter op dat dit onderzoek geen rekening hield met een algehele benadering van lichaamsbeweging.
Omgekeerd wijst hij op onderzoeken die zeggen dat vrouwen die anticonceptiepillen slikken (op basis van oestrogeen en progestine) gemiddeld 1,5 tot 3 kg vet aankomen en dat vrouwen die orale oestrogenen gebruiken na de menopauze 2,5 tot 4 kg vetweefsel kunnen aankomen. Een recent onderzoek (O'Sullivan et all, 1998) legt uit dat toediening van oestrogenen, of verhoogde oestrogeenniveaus, spierverlies en een toename van % vet veroorzaakt door verlaging van IGF-1 niveaus in het lichaam.
Ullis zegt dat veel artsen beweren dat testosteron obesitas veroorzaakt. Dit blijkt uit onderzoek bij vrouwen met een hoger natuurlijk testosteronniveau in hun lichaam, die een hoger percentage van zogenaamd mannelijk overgewicht ontwikkelden (d.w.z. in het bovenlichaam en de buikstreek). Ullis wijst er echter op dat pathologisch verhoogde testosteronniveaus bij deze vrouwen gepaard gingen met algehele hormonale onevenwichtigheden en hoge insulinespiegels evenals een lage insulinegevoeligheid. Ze leden vaak aan insulineresistentie, wat geassocieerd wordt met obesitas.
Volgens Ullis zijn studies naar testosteron en anabole hormonen zeer controversieel en moeilijk uit te voeren door de slechte publiciteit over testosteron en anabole hormonen in de maatschappij. Het uitvoeren van een dergelijke studie op vrouwen is daarom bijna onmogelijk. Toch zijn er een paar kleinere studies over dit onderwerp. Lovejoy voerde in 1996 een onderzoek uit waarin de effecten van nandrolone decaonaat en het anti-androgeen spironolacton op de lichaamsstructuur van postmenopauzale vrouwen werden vergeleken. Lovejoy stelde 3 groepen vrouwen samen. De eerste groep kreeg om de week 30mg nandrolon, de tweede groep kreeg een placebo en de derde groep nam het anti-androgeen. Alle vrouwen moesten een calorietekortdieet van 500 Kcal volgen en kregen te horen dat ze hun lichamelijke activiteit op geen enkele manier mochten veranderen. Studies toonden aan dat de anti-androgeen groep vrouwen geen vet verloor en dat de nandrolongroep twee keer zoveel vet verloor als de placebogroep. Bovendien wonnen de vrouwen die nandrolon innamen gemiddeld 2 kg vetvrije spiermassa tijdens het experiment, ook al hadden ze een calorietekort. De placebo- en anti-androgeengroepen verloren daarentegen meer dan 1 kg spieren. Lovejoy wijst erop dat nandrolon geen effect heeft op insulineresistentie, waarvan wordt gedacht dat het zich bindt aan androgenen. Bovendien kreeg de groep met nandrolon slechts een zeer lage dosis en een week lang geen drastisch dieet en geen lichaamsbeweging. Ullis denkt dat deze resultaten met een eiwitrijk dieet en lichaamsbeweging nog beter zouden moeten zijn.
Ondanks het feit dat het onderzoek de veronderstelling bevestigde dat androgenen belangrijk zijn bij het elimineren van obesitasproblemen, raadden de auteurs van het onderzoek het gebruik van nandrolon in hormoontherapie uiteindelijk niet aan. Ze wijzen op lichte afwijkingen in bloedlipiden en een lichte toename van de vetlaag in de taille in de groep die nandrolon kreeg. Ullis is echter van mening dat als er testosteron was gebruikt in het onderzoek, deze symptomen misschien nog minder of zelfs niet bestonden. Hij zegt ook dat het het meest ideaal zou zijn om een testosterongel te gebruiken die dagelijks gebruikt kan worden zonder dat de hormoonspiegels schommelen.
Ullis zegt dat de dosis testosteron niet erg hoog hoeft te zijn voor het gewenste effect. Bovendien merkt hij op dat het probleem niet noodzakelijk beperkt is tot postmenopauzale vrouwen, maar ook geldt voor jonge vrouwen die hormonale anticonceptiemiddelen gebruiken. Het gebruik van deze producten leidt tot een stijging van de oestrogeen- en progesteronniveaus, terwijl tegelijkertijd de testosteronniveaus dalen. Daarom worden deze vrouwen dikker, hun libido neemt af en ze zijn vaak humeurig. Als je testosteron weer in de juiste verhouding tot oestrogeen brengt, verbetert je stemming en krijg je weer energie. Oestrogenen verhogen het energieniveau niet, hoewel ze vaak als zodanig worden gepresenteerd. Natuurlijk progesteron heeft een kalmerend effect op vrouwen, terwijl synthetische progesteron het tegenovergestelde effect kan hebben - irritability, agressie en zelfs acne.
Ullis begon zijn vrouwelijke patiënten testosteronpreparaten te geven. Hij zegt dat het doel niet is om de niveaus boven normaal te krijgen, maar om de hormonen en hun verhoudingen weer normaal te krijgen. De dosering is ongeveer 0,25 - 1 mg/ om de dag. Ullis raadt aan om een gel te gebruiken die onder de kaak of in de oksel wordt aangebracht. Ze vervangt ook synthetische progesteronproducten door natuurlijke en verlaagt de oestrogeendoses van patiënten (ze beschrijft transdermale estradiol als de beste). Hij vult de niveaus aan door de fyto-oestrogenen in het dieet te verhogen - vooral door sojaproducten toe te voegen.
De sleutel is om de hormonen in de juiste balans te krijgen. Zodra dit evenwicht is bereikt, beginnen deze vrouwen weer gewicht te verliezen en kunnen ze zelfs het verlies van botdichtheid en spierverlies omkeren.
Ullis wijst er echter op dat dezelfde therapie niet geschikt is voor zeer jonge vrouwen die nog steeds moeder willen worden, maar problemen ondervinden door het gebruik van hormonale anticonceptiemiddelen. Natuurlijk geldt ook voor hen dezelfde regel, namelijk het verhogen van de testosteronspiegel, maar volgens Dr. Ullis is het voor hen veel geschikter om het prohormoon 4-androstenediol (4-adiol) te gebruiken voor vrouwen die niet snel een kind willen. Omdat 4-adiol een korte halfwaardetijd heeft en maar korte tijd in het lichaam is, veroorzaakt het niet zoveel bijwerkingen en heeft het bij onregelmatig gebruik op de lange termijn geen invloed op de gonadale functie en de gonadotropineproductie. Het enige probleem is dat 4-adiol alleen voor mannen wordt gemaakt in 100 capsules van mg (tot 2004 waren prohormonen legaal in de VS en konden ze zonder recept worden gekocht). Volgens Dr. Ullis ligt de juiste dosis voor vrouwen echter rond de 10-50 mg. Ullis adviseert tab tabletten te gebruiken die verdeeld kunnen worden en ¼ - 1/3 tab tabletten per dag in te nemen. Dit zou voldoende moeten zijn voor hormoonvergelijking.
Samenvatting
In het onderzoek "Testosteron voor vrouwen" zegt Dr. Ullis dat, hoewel traditionele "vrouwelijke" hormonen hun plaats hebben bij het voorkomen van osteoporose, hartaandoeningen en Alzheimer, testosterontherapieën in de toekomst wellicht nuttiger zijn voor vrouwen dan voor mannen om bepaalde aandoeningen aan te pakken. Testosteron en andere androgenen kunnen ook een rol spelen bij de behandeling van obesitas - vooral obesitas van het oestrogene "vrouwelijke" type. Tot nu toe is er heel weinig onderzoek gedaan om te bevestigen dat de reden dat vrouwen veel vatbaarder zijn voor overgewicht en obesitas te maken heeft met hun lage testosteronspiegel. Bovendien vergroot testosteron bij vrouwen de hoeveelheid spiermassa en dus hun metabolisme. Dr. Ullis ontkent de bijwerkingen niet, maar wijst erop dat deze bijwerkingen veel minder belangrijk zijn dan de bijwerkingen van veelgebruikte medicijnen bij de behandeling van obesitas, waarvan het positieve effect ook snel verdwijnt na het staken. Hij zegt zelfs dat het gebruik van testosteron bij de behandeling van obesitas veiliger en langduriger is dan liposuctie.
Hij spreekt de hoop uit dat de geneeskunde het traditionele concept van mannelijke hormonen voor mannen en vrouwelijke hormonen voor vrouwen snel zal loslaten en zal vervangen door het universele concept van het in balans brengen van ALLE hormonen in het menselijk lichaam, omdat - zoals hij stelt - dezelfde controverse nu wordt veroorzaakt door het gebruik van vrouwelijke hormonen bij de behandeling van sommige mannelijke problemen.
PS: dit artikel moedigt vrouwen niet aan om testosteron te gebruiken zonder toezicht van een arts! Zoals gezegd worden deze methoden momenteel nog onderzocht en worden ze niet algemeen voorgeschreven (niet in Europa). Vrouwelijke atleten vallen onder de WADA-regels voor het gebruik van verboden middelen. Het artikel illustreert het gebruik van anabolen in de geneeskunde.
